عربستان زیر آتش، فوتبال ایران در تبعید/ کنفدراسیون دوگانه‌سوز آسیا!

کنفدراسیون فوتبال آسیا سال‌هاست در مواجهه با فوتبال ایران، چنان از ملاحظات امنیتی سخن می‌گوید که گویی جغرافیای فوتبال ایران از قواعد معمول این قاره مستثناست. کافی است سایه‌ای از تنش‌های منطقه‌ای بر آسمان ایران بیفتد تا حق میزبانی باشگاه‌ها و تیم‌های ملی کشورمان به نخستین قربانی تصمیم‌های این نهاد تبدیل شود؛ تصمیم‌هایی که اغلب با نام امنیت توجیه می‌شوند، اما وقتی پای برخی دیگر از قدرت‌های فوتبال آسیا به میان می‌آید، ظاهراً معیارهای دیگری در دستور کار قرار می‌گیرد.
حالا گزارش رسانه‌های استرالیایی درباره نگرانی‌های امنیتی درخصوص میزبانی عربستان از جام ملت‌های آسیا ۲۰۲۷ و احتمال تعویق یک‌ساله این رقابت‌ها، پرسشی جدی را پیش روی اِی‌اف‌سی قرار داده است: اگر شرایط امنیتی منطقه می‌تواند بر میزبانی مهم‌ترین تورنمنت ملی آسیا سایه بیندازد، چرا همین حساسیت در قبال فوتبال ایران با چنین شتابی به سلب میزبانی و کوچ اجباری تیم‌ها منتهی می‌شود؟
ظالمانه اینکه تیم‌های ایرانی در شرایطی ناچار به جابه‌جایی محل میزبانی شده‌اند که باشگاه‌های کشورهای دیگر، از جمله عربستان، در بسیاری از مقاطع از امتیاز بازی در خانه برخوردار بوده‌اند. اکنون نیز در شرایطی که نگرانی‌های امنیتی درباره سفر به منطقه و میزبانی عربستان مطرح شده، هنوز باید منتظر ماند و دید اِی‌اف‌سی با چه معیاری تصمیم خواهد گرفت. آیا این بار هم امنیت، اصلی تغییرناپذیر است یا قرار است ملاحظات اقتصادی، تجاری و جایگاه میزبان در معادلات فوتبال آسیا بر آن سایه بیندازد؟ کنفدراسیون فوتبال آسیا نمی‌تواند از جدایی سیاست و ورزش سخن بگوید، اما در عمل، حق میزبانی ایران را به تحولات سیاسی و امنیتی گره بزند و در برابر وضعیت مشابه در کشورهای دیگر، سکوت یا احتیاط پیشه کند. امنیت یا وجود دارد یا ندارد؛ نمی‌توان برای یک کشور معیار سختگیرانه تعریف کرد و برای کشوری دیگر، تفسیر منعطف‌تری از همان وضعیت ارائه داد. اگر تفاوتی در ارزیابی‌ها وجود دارد، اِی‌اف‌سی موظف است دلایل فنی و امنیتی آن را شفاف اعلام کند.
اما آیا اِی‌اف‌سی که سیاست‌هایش در هزارتوی لابی قدرت‌های عربی پیچیده، برای بازگرداندن میزبانی به ایران، همان اندازه که برای حفظ اعتبار میزبانان قدرتمند آسیا حساسیت به خرج می‌دهد، انعطاف و اراده دارد؟